BarB – PPID

BarB 2009 – 2018

AMHA (American Miniature Horse Association), merrie; close-up foto’s onderaan dit bericht.

BarB maakte onderdeel uit van een kleine kudde AMHA waar ook een kruising AMHA x Appaloosa x Shetlander stond, genaamd Viga.  De hele kudde werd op gelijke wijze gevoerd en gehuisvest.

In april 2017 trof de eigenaar zowel BarB als Viga hoefbevangen aan in het land (onbemest gras en paddock). Dit was in een periode waarin de eigenaar privé e.e.a. te verduren kreeg waardoor het oplettende oog iets verzwakte. Het was de periode waarin ’s nachts nog flinke vorst was en overdag zonnig weer; een hoog fructaangehalte in het gras. De dierenarts heeft Novacam voorgeschreven en de hele kudde ging overdag op de paddock in plaats van het weiland. Na 10 dagen Novacam liepen deze twee dieren weer goed en werd medicatie gestaakt.

In juni 2017 werd BarB wederom hoefbevangen, als enige. Wederom Novacam (nu iets hoger gedoseerd), het management werd voor de hele kudde aangepast en na circa 6 tot 7 weken werd de Novacam afgebouwd. BarB liep weer fijn.

Eind september 2017 ging het weer fout met BarB. De Novacam hielp niet meer zoveel, ondanks dat twee keer per dag voor 100 KG aan deze minipony verstrekt werd. De dierenarts opperde in november 2017 een PPID-test (Cushing). Deze test was positief, waarna de pony op een kwart tablet Prascend werd gezet. De pony vertoonde geen uiterlijke kenmerken van PPID. De onderzoeksresultaten lieten tevens zien dat de insulinewaardes te hoog waren terwijl de glucose nog aanvaardbaar was. Dit betekende dat de alvleesklier hard moest werken, maar deze de glucose nog in toom kon houden.

Begin december 2017 kwam de eerste vorst en de pony werd weer slechter. De eigenaar kreeg geen goed beeld / gevoel of de Prascend effect had op de hoefbevangenheid. De toenmalige smid wilde niet vaker langskomen dan eens per 8 tot 9 weken, waardoor de hoeven steeds verder achteruit gingen. De eigenaar ging zich meer en meer verdiepen in hoefbevangenheid en PPID. Inmiddels stond de pony ook op de buut (tweemaal daags een half zakje), maar liep helemaal niet meer; niet naar de waterbak, niet naar het hooi. De buut werd verhoogd naar driemaal daags een half zakje, feitelijk overdosering, maar de pony kwam weer in beweging. De eigenaar koos de weg van natuurlijk bekappen en vanaf december 2017 waren er opvallend veel zoolkneuzingen, die zich telkens vermeerderen met onverklaarbare redenen. De eigen hoefsmid had dit nooit geconstateerd.

In maart 2018 waren de hoeven zich dusdanig goed aan het ontwikkelen (mede door aangepaste voeding en frequent bekappen met een interval van vier weken, soms twee weken toen het kantelpunt nabij kwam), dat 2018 toch een goed jaar leek te gaan worden. Begin maart werd BarB lollig en jolig, bokken en rennen; zo goed was ze in maanden niet geweest. Echter, na enige tijd (ruim twee weken) kon de eigenaar zich niet aan de indruk onttrekken dat de pony last had van de bijwerkingen van de buut; de pony gaapte ineens vaak en het bewegen werd minder; ze ging meer liggen. Daarop is de buut stop gezet en is weer terug gegrepen op de Novacam. De pony bleef nog 2 tot 3 dagen slecht, waarna alles weer de goede kant op ging. BarB liep goed op het harde, ging weer mee wandelen, was enthousiast en liet zich op haar manier gelden in de kudde. Ook de dierenarts raakte positief gestemd. Eind april stond ze nog maar op eenmaal daags pijnstilling voor 75 kg.

In april 2018 was er vreselijke onweer ’s nachts, en de volgende dag trof de eigenaar BarB ernstig verslechterd aan met veel pijn aan de voeten. Er was ook een inslag in een boom direct naast het weiland. Verondersteld werd dat de kudde was gaan rennen door het onweer en dat de pony door de pijn mee had gerend. De zolen van de hoef lieten weer nieuwe kneuzingen zien en uit de witte lijn kwam ontstekingsvocht. Daarop werd besloten een rontgenfoto te maken, die geen kanteling of sinker liet zien. De dierenarts vermoedde mogelijk een fractuur in het hoefbeen, gelet op de wijze van bewegen, maar ook dat was niet aan de orde. De pony werd op tweemaal daags een zakje buut gezet, maar dit had geen effect. Daarna heeft de eigenaar met de veterinair gesproken die verbonden is aan de producent van Prascend, die opperde dat de pony mogelijk destijds vals positief was getest op PPID. Door pijn wordt immers een stresshormoon aangemaakt, welke de waardes van de test konden beïnvloeden. Deze veterinair adviseerde om in een pijnvrije periode nogmaals de PPID-test te doen. De eigenaar heeft dit gesprek overigens als zeer positief ervaren. De pony had dit voorjaar overigens nog steeds geen uiterlijke kenmerken van PPID en wisselde bijvoorbeeld goed van vacht. Begin mei werd BarB nog slechter.

De eindstreep voor BarB naderde met rasse schreden. Hoefschoenen konden geen verlichting meer geven. Medio mei werd ze koliekerig, maar de dierenarts sloot dat uit en verstrekte een maagbeschermer.  Af en toe zakte BarB in een soort trance weg, mogelijk vanwege de pijn, maar opvallend was dat dit telkens na de verstrekking van de buut was.  Op de 3e helft van mei fleurde de pony even op, ze scharrelde wat rond, at weer, maar 23 mei 2018 was het klaar. De urine was koffiekleurig, ze liep zuiver, maar was volledig mentaal afwezig, bijna 41 graden koorts maar voelde koud aan, hoge hartslag, shockring om tandvlees. Daarop werd besloten haar direct in te laten slapen. De dierenarts heeft de spierverslapper toegediend en ging naar zijn auto om het narcosemiddel en de eindspuit te halen. In die paar minuten raakte BarB in een kramp, verstrakte en overleed.

De dag na het overlijden van BarB hebben we de hoeven kunnen ontleden, zie enkele foto’s daarvan hieronder. Opvallend waren de acute actieve kneuzingen en abcessen. De dierenarts, verbonden aan een gerenommeerde kliniek die BarB heeft begeleid, kon geen verklaring afgeven voor de oorzaak van zo’n groot lichamelijk falen / reageren van het lijf van BarB op zoveel fronten. Het eindgesprek met de betreffende veterinair, waarin alle foto’s van de hoeven zijn meegenomen, heeft het raadsel groter gemaakt. Helaas (leermoment voor de volgende keer) zijn de hoeven vernietigd; wanneer deze opgeslagen waren in de vriezer, had de kliniek nog graag nader onderzoek gedaan.

De eigenaar heeft daarna een oproep op Facebook geplaatst of er meer dieren (met name AMHA’s) zijn die positief op PPID getest zijn maar orgaanfalen, hoefzweren, vet in het bloed kregen of anderzins.

Momenteel is de eigenaar een kwestie bekend van een AMHA in Nederland met een merkwaardige kwestie. Het betreffende dier is op Prascend gezet na een positieve PPID-test (370), werd vervolgens hoefbevangen. In een later stadium is die pony opnieuw getest op PPID, met als resultaat dat PPID nauwelijks aanwezig was (36). De pony bleef hoefbevangen, ondanks aanpassing in het management. Daarna kreeg deze pony abcessen in de darmen, en in de kliniek mocht niets meer baten als gevolg van vet in het bloed.

Een andere kwestie die bij de eigenaar bekend is, betreft een AMHA in België. Hierbij is de Prascend uit voorzorg gestaakt, doch deze pony had eveneens veelvuldig en onverklaarbare zoolkneuzingen en abcessen. Ook röntgenfoto’s wezen uit dat geen sprake was van een hoefbeenkanteling of sinker, of een fractuur in het hoefbeen.  

Bijzonder is Viga (AMHA x Appaloosa x Shetlander), die de eerste periode van hoefbevangenheid in dezelfde situatie goed heeft overleefd. Mogelijk zijn Shetlanders sterker.

Enfin, de eigenaar wil dit verhaal graag delen om enerzijds kennis / ervaringen te delen, en anderzijds meer informatie te verzamelen over Prascend en minder goed afgelopen verhalen.

Mocht je zelf informatie willen delen of hier aan toe voegen, dan kan je het reactieformulier gebruiken. Wanneer je de eigenaar zelf wilt spreken, dan kan dat natuurlijk ook. Stuur mij in dat geval een berichtje met je telefoonnummer, zodat ik dit kan doorsturen. De eigenaar van BarB zal dan contact met je opnemen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *